Komunikat

7 luty 2018

Szanowni Państwo.

Strona internetowa Mistrza Witolda przeniesiona została na nowy adres :  mistrzwitold.com.pl

Poprzedni adres ( mistrzwitold.com ) został przejęty przez innego użytkownika. Jest to anglojęzyczna strona poświęcona historii matematyki. Chociaż nie ja jestem jej autorem, to miło mi, że prezentuje bliską mi tematykę.

Witold Łuczyński (Mistrz Witold)

Opublikowano Wieści ogólne, ogłoszenia | Komentarze są wyłączone

Akademia Średniowieczna – opis

Witajcie!

Z dumą prezentujemy opis działań Akademii Średniowiecznej grupy Cives w formie oferty. Mamy nadzieję, że ten opis zainteresuje i podsunie pomysły na organizację zajęć przy okazji imprez historycznych, lekcji żywej historii, lekcji muzealnych czy nocy muzeów.

Zapraszamy do zapoznania się.

Akademia – opis działań – oferta

Opublikowano ogłoszenia | Komentarze są wyłączone

Warsztaty Rzemiosł 2016

Warsztaty Skórnictwa Wczesnego  27.06 – 1.07. 2016 r.

Warsztaty Skórnictwa Średniowiecznego  1.08 – 5.08.2016

Zakres tematyczny:

  • - rozpoznawanie gatunków skór i sposobów wyprawiania
  • - sposoby łączenia skór (szwy i ściegi)
  • - kroje i konstrukcje obuwia
  • - inne wyroby skórzane (paski , pochewki)

Ilość uczestników: 15 osób

Koszt udziału:  200zł od osoby + składka na wspólny kociołek 10zł/dzień

Miejsce: Kotowice (okolice Głogowa)

Zajęcia odbywać się będą codziennie w dwóch turach ( łącznie ok. 45 h )

poranna – godz. 8.00-14.00

popołudniowa – godz. 16.00-22.00

Uczestnicy zakwaterowani będą w warunkach obozowych (namioty). Mile widziane ubiory historyczne. Osoby poniżej 16 lat muszą przyjechać z opiekunem.

Dla każdego uczestnika zagwarantowane podstawowe przybory (szydło, dratwa, wosk) i materiały do ćwiczeń. Należy zabrać ze sobą mały nożyk podręczny.

Warsztaty organizowane są przez Mistrza Witolda z grupy Cives Glogoviae 1253 we współpracy ze Stowarzyszeniem Rekonstrukcji Historycznej „Dziadoszanie”

Opublikowano Wieści ogólne, ogłoszenia | Komentarze są wyłączone

Studiowanie obliczeń na liniach

Wydana w naszej Oficynie „Arithmetica Linearis…” ma swoją wersję elektroniczną.

Zapraszam do studiowania tekstu.

do pobrania za darmo:  W_Łuczyński-wykład-Arithmetica_Linearis.pdf

Przypominam, że na naszym kanale YouTube : cives glogoviae są zamieszczone animacje obliczeń żetonami na liniach.

Opublikowano Biblioteczka rekonstruktora, Wieści ogólne | Komentarze są wyłączone

Oficyna wydawnicza

Z dumą ogłaszamy inaugurację działania Oficyny wydawniczej naszej Akademii Średniowiecznej.

Jako pierwsze publikujemy materiały z zakresu arythmetica linearis.

W miniaturowej książeczce ( format 10,5 x 7 cm ) znalazł się tekst wykładu pokazu historycznego „Średniowieczna arytmetyka – Arithmetica Linearis czyli obliczenia na średniowiecznym abaku”.

Wykład opracowany na podstawie najstarszych drukowanych podręczników arytmetyki i kupiectwa przez Mistrza Witolda przytoczony został w formie stylizowanej na starodruk z możliwie wiernym zachowaniem nie tylko stanu wiedzy XV – XVI w. ale również języka i pisowni.

Książeczkę będzie można nabyć podczas pokazów naszej Akademii Średniowiecznej.

-

-

Opublikowano Wieści ogólne | Komentarze są wyłączone

Jubileusz 70-lecia ruchu regionalnego w Głogowie.

W sobotę 12 grudnia 2015 r. w Głogowie uroczyście obchodziliśmy Jubileusz 70-lecia ruchu regionalnego.

12 grudnia 1945 r. grupa miejscowej inteligencji zawiązała pierwsze na terenie ziem odzyskanych Koło Kulturalno – Oświatowe, zrzeszające działaczy kultury i pasjonatów historii ziemi głogowskiej. Obecnie tradycję tę, z wielkimi sukcesami, kontynuuje Towarzystwo Ziemi Głogowskiej.

Z wielką przyjemnością możemy pochwalić się, że powstanie naszej grupy Cives Glogoviae 1253 zostało odnotowane w trakcie prezentowania historii inicjatyw ruchów regionalnych. Dumni jesteśmy, że staliśmy się częścią 70 letniej tradycji.

Opublikowano Wieści ogólne | Komentarze są wyłączone

Na Zamku Lipowiec

Średniowieczny Teatr Jarmarczny i rzemiosła: skórnictwo i stolarstwo. W takim składzie  grupa Cives Glogoviae 1253 gościła 2 sierpnia 2015 na Pikniku Rycerskim na Zamku Lipowiec. Impreza z niewielką ilością grup rekonstrukcyjnych, ale atrakcji nie brakowało: walki rycerski, gry, konkursy, zabawy dla publiczności, no i prezentacje naszego Teatru. Teatr wypełniał każdą przerwę między walkami. To wszystko działo się na Dziedzińcu Zamku.
Natomiast na Zamku Górnym prezentowali się rzemieślnicy: Można było zapoznać się z pracą średniowiecznych stolarzy oraz poznać szeroki zakres średniowiecznego skórnictwa.
Cudowna, kameralna atmosfera, świetna współpraca z Bractwem Rycerskim z Będzina, wielka życzliwość organizatorów – to wszystko sprawiło, że jesteśmy bardzo zadowoleni z wyjazdu
( mimo niewyspania – wyjazd o 5 rano).
-
Opublikowano Wieści ogólne | Komentarze są wyłączone

Festiwal Kultury Słowiańskiej i Cysterskiej w Lądzie

6 i 7 czerwca 2015 r. Średniowieczny Teatr Jarmarczny był na Festiwalu Kultury Słowiańskiej i Cysterskiej w Lądzie.  Impreza zorganizowana z rozmachem, z dużą ilością rekonstruktorów, naukowców i prelegentów.
Działania były w dwóch miejscach: gród i podgrodzie oraz klasztor. W klasztorze dominowała część naukowa. Teatr w ciągu dnia prezentował się w grodzie, wśród rekonstruktorów, rycerzy, rzemieślników, kramów. Pierwszy dzień Festiwalu zamykaliśmy wieczorem występem na placu przed kościołem. Dla nas, nastawionych i przyzwyczajonych do działań w trakcie imprez historycznych, było to nowe doświadczenie.

Opublikowano Wieści ogólne | Komentarze są wyłączone

O jarmarcznym teatrze średniowiecznym

Główny i oficjalny nurt teatru średniowiecznego jest związany z Kościołem. Pierwsze teksty o charakterze dramatycznym, tzw. dramatyzacje liturgiczne to krótkie scenki dialogowe, które miały na celu uatrakcyjnienie i przybliżenie ludziom liturgii. Pierwszy dialog, związany ze zmartwychwstaniem Chrystusa to „Visitatio Sepulchri” (Nawiedzenie Grobu). Początkowy krótki, trzyzdaniowy dialog, ( grany przez mnichów) stopniowo był rozwijany i rozszerzany. Później zaczęły powstawać teksty związane z narodzeniem Jezusa, a z czasem również nawiązujące do innych fragmentów Biblii. W miarę rozwoju dramatów liturgicznych zaczynały pojawiać się w nich elementy świeckie. To, m.in. spowodowało wyjście ich z budynków kościoła. Aktorami stali się ludzie świeccy. Grane były na ulicach miast, na rynkach. Przedstawienia nawiązujące do Biblii, ale pełne scen o charakterze świeckim, przyjęły nazwę misteriów. Bardzo rozpowszechnione i chętnie oglądane były też moralitety, sztuki o tematyce świeckiej, lecz zgodne z nauką Kościoła. Bohaterem jest „każdy człowiek” który jest rozdarty między dobrem a złem, siłami światła i ciemności.


Oficjalny teatr, tak jak i inne dziedziny sztuki był na usługach Kościoła. Ale w XII wieku, po kilku wiekach zastoju, zaczyna odradzać się teatr antyczny. Do łask powróciły m.in. komedie Terencjusza.


Poza głównym nurtem teatru rozwijał się teatr, który rządził się zupełnie innymi prawami. Służył wyłącznie zabawieniu publiczności, był żywy, reagował na potrzeby chwili. Aktorzy występowali na targach, jarmarkach, odpustach, po karczmach, słowem wszędzie tam, gdzie gromadzili się ludzie. O teatrze jarmarcznym, niewiele wiadomo. O jego charakterze, repertuarze dowiadujemy się z informacji szczątkowych i często przypadkowych, zawartych w dokumentach, manuskryptach dotyczących zupełnie innego przedmiotu.

Nie zachowały się scenariusze przedstawień, prawdopodobnie nawet nie były spisywane, bowiem były przekazywane drogą ustną, z pokolenia na pokolenie. Często też powstawały na bieżąco, na potrzeby chwili. Niejednokrotnie opowieści były improwizowane.

Średniowieczny teatr jarmarczny swoimi tradycjami sięga czasów starożytnych. To wędrowni mimowie, którzy znajdowali się niejako na marginesie głównego, oficjalnego teatru. Dziś byśmy powiedzieli – sztuki wysokiej. Teatr jarmarczny to sztuka niska, plebejska, może więc dlatego nie podlegała nigdy wymogom mody, trendów, czy oczekiwań panujących. Jej zadaniem było zabawienie publiczności, bardzo różnorodnej pod względem struktury społecznej, wieku, płci, a więc i oczekiwań. Mimowie musieli trafić do każdego. Niewątpliwie, zdecydowanie przeważała publiczność o niewybrednych gustach, stąd też humor także był niewybredny, a często prostacki.


Ale gdy oficjalne średniowiecze w pierwszych wiekach odrzuciło dorobek teatralny starożytności, mimowie stali się niejako łącznikiem między epokami. Przeszli w naturalny sposób ze starożytnego Rzymu w średniowiecze.

Należy przy tym zwrócić uwagę na różnice w znaczeniu słowa mim. Współcześnie to aktor, który nie posługuje się głosem. Gra ciałem, gestem, mimiką. Według tradycji to aktor naśladujący życie ( od greckiego słowa mimesis) grający sceny o tematyce obyczajowej, często przedstawiane w sposób komiczny, a nawet farsowy. W starożytnej Grecji i Rzymie mianem mimu określano również rodzaj sztuki, w której taki aktor występował.

Mim starożytny przekazał swoim średniowiecznym następcom całą tradycję, doświadczenie, nawyki, a niejednokrotnie też repertuar. Mim średniowieczny był aktorem wędrownym, a jego sztuka czerpała natchnienie z życia, które naśladowała.

Mimowie różnili się między sobą repertuarem, sposobem zabawiania publiczności i pozycją społeczną. Byli mimowie zwani żonglerami, którzy śpiewali pieśni o wielkich czynach rycerzy oraz o świętych. W związku z tym często występowali na dworach, a także w klasztorach. Byli też wesołkowie, których celem było rozśmieszenie publiczności, zadziwienie ich swoimi sztuczkami.


Byli też tacy, którzy uprawiali satyrę obyczajową, krytykowali panujących oraz kler. Poruszali tematy drażliwe, a także erotyczne. Ci byli przyjmowani w miastach przez władze niechętnie, za to uwielbiani przez publiczność.

Bardzo popularnym tematem były opowieści rycerskie, opowieści o świętych, nawiązywano do opowieści antycznych, tematów mitologicznych, choć dość mocno przekształconych i pokazanych w sposób groteskowy. Ponadto poruszano aktualne tematy polityczne, społeczne, obyczajowe. Te przedstawienie budziły największą niechęć duchowieństwa i władz miast, albowiem nie brak w nich było akcentów wyśmiewających i obrażających przedstawicieli wyższych warstw, ich wady, obłudę, obżarstwo, itp. Naładowane też były scenami erotycznymi.

Mimowie często posługiwali się lalkami. Lalka pełniła funkcję odrealniającą widzianą rzeczywistości, była więc obroną przed oskarżeniami o znieważenie, czy obrazę obyczajów – „to nie ja, to lalka”. Była traktowana na równi np. z małpką, która też służyła zabawianiu publiczności i każde jej zachowanie było usprawiedliwione. Ale publiczność i tak „wiedziała swoje”.

Jako, że mimowie występowali na targach, jarmarkach, charakter ich występów był dostosowany do warunków. Stąd też często ich „warsztat aktorski” był „przenośny”, mogli w każdej chwili zacząć grać. W XIII wieku w Niemczech występowali wędrowni komedianci, których lalki były ukazywane spod płaszcza. Był on na tyle obszerny, że mogła pod nim zmieścić się druga osoba, niewidoczna dla ludzi, która animowała lalką, podczas gdy mim widoczny dla publiczności grał na jakimś instrumencie. Jeszcze bardziej uproszczoną scenkę prezentowali ruscy skomorochowie, przedstawiający krótkie satyryczne obrazki z życia. Wokół bioder była obwiązana szeroka tunika, podniesiona do góry i odpowiednio usztywniona. Nad nią lalkarz pokazywał scenkę rozgrywaną przy pomocy lalek.


Z lalek najpopularniejsze były prawdopodobnie pacynki.  W XIV-wiecznym „Romansie o Aleksandrze” są dwie miniatury przedstawiają niewielki teatr lalkowy: parawan zamknięty w górnej części budynkiem na wzór zamku. Lalki, jakie tam występują to właśnie pacynki.


Jako proste w wykonaniu, popularne były też różnego rodzaju kukły, kukiełki.

Stosunkowo wcześnie natrafiamy na ślad lalki określanej jako marionetki a la planchette.

To lalki zawieszone na niciach przytwierdzonych powyżej środka ciężkości, dzięki czemu mim mógł lalką poruszać. Najstarszy znany ślad takiej lalki znajdujemy w „Hortus Deliciarum” – XII-wiecznym kodeksie Herrady z Landsbergu. Jest tam miniatura, która przedstawia dwóch walczących rycerzy, zawieszonych na wspólnej nici, animowani przez dwóch mimów stojących po przeciwnych końcach stołu. Prawdopodobnie przy pomocy takich lalek można było przedstawiać nawet bardzo rozbudowane sceny.

Z XVI wieku pochodzą informacje o lalkach o nazwie marionetki sycylijskie ( bardzo popularne w Neapolu i na Sycylii). Z dużym prawdopodobieństwem można jednak twierdzić, że były znane dużo wcześniej. Animowane od góry, o wielkości od 80 do 130 cm. Podstawą animacji był kołek wbity w głowę, a do rąk były przyczepione sznureczki. Przy pomocy marionetek sycylijskich przedstawiano sceny walk i pojedynków rycerskich.

Nie należy też zapominać o automatach, mechanizmach poruszających lalki, które, jak wynika z różnych przekazów, były bardzo rozpowszechnione. Pozwalały bowiem na przedstawianie bardzo rozbudowanych scen z dużą ilością postaci.

Przez całe niemal średniowiecze najbardziej popularny popularny teatr narracyjny. Polegał na tym, że aktor opowiadał historię, która była ilustrowana rysunkami, malowidłami, lalkami, czy mechanizmami, często bardzo skomplikowanymi.

Aktor opowiadał historię, komentując to, co się dzieje. Podejmował też dialog z widzami. Pod koniec średniowiecza zaczyna się nawiązywanie dialogu z lalkami. Początkowo aktorzy mówiący teksty lalek mówili głosem zdeformowanym. Jako że niejednokrotnie widzom trudno było ich zrozumieć, narrator powtarzał kwestie już bezpośrednio do widzów. To dało początek dialogom lalek, a więc dramaturgii w teatrze lalkowym.

- – - – - -

do pobrania w formacie pdf : „O jarmarcznym teatrze średniowiecznym”

Opublikowano Artykuły | Komentarze są wyłączone

VIII Głogowskie Dni Nauki i Sztuki na PWSZ

Dzisiaj, 20 lutego 2015, nasza Akademia Średniowieczna, w ramach VIII Głogowskich Dni Nauki i Sztuki organizowanych przez PWSZ w Głogowie poprowadziła otwarte wykłady dla studentów oraz uczniów gimnazjów i liceów z Głogowa i okolic.

Poprowadziliśmy dwa tematy wykładów:

  • Witold Łuczyński – „Arithmetica Linearis – historia najstarszego komputera”
  • Adrianna Borciuch – „Medycyna Średniowieczna”

Z przyjemnością zawiadamiamy, że wykładem „Medycyna Średniowieczna”  zainaugurowaliśmy w ramach Akademii nauki medyczne, a tym samym powstała  Katedra Chirurgii przy Akademii Średniowiecznej grupy Cives Glogoviae 1253, którą kierować będzie Adrianna Borciuch.

Opublikowano Wieści ogólne | Komentarze są wyłączone